ای کاش

کاش میشد که کسی می آمد این دل خستۀ ما را می برد چشم ما را می شست راز لبخند به لب می آموخت کاش میشد دل دیوار پر از پنجره بود و قفس ها همه خالی آسمان آبی بود و نسیم روی آرامش اندیشۀ ما می رقصید کاش میشد که غم و دلتنگی راه این خانۀ ما گم میکرد و دل از هر چه سیاهیست رها می کردیم و سکوت جای خود را به هم آوایی ما می بخشید و کمی مهربانتر بودیم کاش میشد دشنام جای خود را به سلامی می داد گل لبخند به مهمانی لب میبردیم بذر امید به دشت دل هم کسی از جنس محبت غزلی را